میگوییم از شعرهای بوکوفسکی لذت میبریم، یا دست کم وانمود میکنیم لذت میبریم، چرا؟ به نظر میرسد این سادهترین راه است تا خودمان را فریب دهیم که در کنار او قرار داریم، بی آنکه لازم باشد در واقعیت بهایی برای آن بپردازیم. همان همذات پنداری قلابی . شاید هم به این خاطر که او همانطور تلو تلو خوران ما را به اعماق، به حاشیهها میبرد. پنجرهها را باز میکند تا گوشه و کنار گند گرفته هوایی بخورد. پنهانترین خواهشهای آدمی برملا شود. با نگاهی شاعرانه، طنزی سیاه، و شوخطبعی، که همیشه تازه و اصیل است مشت همه را باز میکند. در بدترین شرایط هم غرور و فردیتاش را نمیفروشد. فردیتی که تا نباشد از شاعر بزرگ هم خبری نیست- خلیل پاکنیا
دستهبندیشده در: چارلز بوکوفسکی، ترجمه شعر برچسبها: | چارلز بوکوفسکی
ممنون